To EAΠ

3.3.2010

Υπάρχει ένα Πανεπιστήμιο που λέγεται Ελεύθερο Ανοικτό και ύστερα από την ολοκλήρωση 12 Θεματικών Ενοτήτων, στο προπτυχιακό επίπεδο, σού χαρίζει έναν τίτλο σπουδών. Τον τίτλο βέβαια μετά κάτι πρέπει να τον κάνεις. Δηλαδή δεν τρως 4 τουλάχιστον χρόνια έτσι, στο όνομα της γνώσης ή επειδή ήσουνα παρακατιανός μην έχοντας πανεπιστημιακό τίτλο, δηλαδή ένας απλώς απόφοιτος Λυκείου. Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι θέλουν μέσω του χαρτιού αυτού να μπουν στο Δημόσιο. Είτε με σειρά προτεραιότητας, προκήρυξη κ.λπ. είτε με γραπτό διαγωνισμό. Άλλος τρόπος δεν νομίζω ότι υπάρχει. Οπότε ακονίζουν τα όνειρά τους ο καθένας από μόνος του. Βέβαια τώρα με την κρίση ίσως αργήσει ο γραπτός διαγωνισμός και οι απόφοιτοι θα δουν για κάποιους μήνες τα όνειρά τους παγωμένα. Στην Ελλάδα πετύχαμε πλέον να μορφώνονται όλοι ή σχεδόν όλοι, γεγονός που έχει μεταβάλει τα δεδομένα της μορφωτικής κινητικότητας. Παλιά, ας πούμε τη δεκαετία του 1950, κυρίως τα παιδιά της ελίτ κατάφερναν να μπουν στο πανεπιστήμιο. Τώρα κι η κουτσή Μαρία δηλώνει νομικός. Αυτό βέβαια δεν είναι κακό. Ανεβάζει τη στάθμη του γενικού μορφωτικού επιπέδου. Από την άλλη όμως, ανεβάζει την ένταση του ανταγωνισμού και η θέση στο Δημόσιο είναι σαν το σφιχτό πράμα της Χάιδως. Μία σου και μία μου, που λένε. Ουδέν καλόν αμιγές κακού και αντίστροφα.