Υμνητικό χορικό αφιερωμένο στον μεγάλο θεατράνθρωπο Σπύρο Ευαγγελάτο

31.1.2012

ΜΙΚΡΟ ΥΜΝΗΤΙΚΟ ΧΟΡΙΚΟ


Ω, συ βλαστέ του Αντίοχου

του Απόλλωνα θρεφτάρι

που επί καιρού αντίξοου

προβάλλεις με καμάρι

στην άδεια ορχήστρα ολόγυρα

πώς αντηχεί η πνοή σου

στο λίθο πάντα απόμερα

καθίζει η ψυχή σου

οι μύθοι σού’ναι συγγενείς

οικείς εντός κειμένων

σκάβεις όσο ποτέ κανείς

στ’ αγρούς των περασμένων•

της Βιέννης σε καλούνε τα βιολιά

της Επίδαυρου τ’ αγέρωχα πουλιά

με τ’ ηρώων τον πολύτιμο χιτώνα

πλούτον τόσο κουβαλάς μισόν αιώνα.

Είν’ ετούτος ο αιώνας σατανάς

είναι κάπως σαν μια διαβολογυναίκα

έμβλημά του βδελυρό ο Μαμωνάς

Λόρκα αράται, Σοφοκλή, Λόπε ντε Βέγκα.

Αλλά συ πάνω σε άρπα κυματίζεις

κι άπιαστ’ όνειρο στ’ αστέρια ξεχωρίζεις

με Τρυγαίου τα φτερά, μ’ ένα σκαθάρι

περδιαβαίνεις στα ψηλά γεμάτος χάρη.

Αμφιθέατρο είναι όλοι οι βωμοί

του θεάτρου οι ναοί οι χορταριασμένοι

κι αν η μοίρα τύπτει όλους μας ωμή

στο Εξόδιον θα βγούμε αγκαλιασμένοι.

Ενωμένοι όλοι αριστοφανικά

να βακχεύουμε ως τη ριπή του βέλους

με τραγούδια, ξόρκια, λόγια μαντικά

να βαδίζουμε ως τον κριτή του τέλους.

Μην πεις κανέναν ευτυχή

ως την υστάτη μέρα

μα ο καιρός γλυκά ηχεί

στης Λήδας τη φλογέρα.

Dum spiro spero

δύναμη είναι τα αθάνατα τα λόγια

κάθε ρόλος κι άλλο μέρο

για άτρωτα κορμιά και μπόγια.

Ω, συ βλαστάρι των Μουσών

με Ξένη Δάφνη πάντοτε στεφανωμένος

η Αγάπη διώχνει τα στίφη των Περσών

κι εσύ στο αιώνιο θρονί σου παθιασμένος.

                                                                              ΧΑΙΡΕ ΣΠΥΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟ

ΠΕΤΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΙΔΗΣ

Τρεις έξοδοι

Σάββατο 21-Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2012

Ξέρεις, λένε ότι ''γράφει'' η κοιλιά σου (Χάρις Αλεξίου προς Δήμητρα Γαλάνη).
Δεν ασχολούμαι. Εάν ασχολιόμουνα... θα'ταν αλλιώς (ΔΓ προς ΧΑ).
Η φωνή της πρώτης να νομίζει κανείς ότι αντέχει πιο πολύ στην ''ανηφόρα''.
Τραγούδια της μελαγχολίας, του ματαιωμένου έρωτα, από 2 περιφέρειες που σχηματίστηκαν και με τη ροή του χρόνου.
Στην α΄ σειρά ο Στεφανόπουλος. Σηκώθηκε να χαιρετήσει εγκωμιαστικά προς το τέλος την ΧΑ, σαν να κινούσες βράχο, σαν να συρόταν ένας αιώνας. Άτιμα γηρατειά.

Όπερα Φάουστ, άτιμα γηρατειά, βράδυ Τρίτης 24.1.2012, το μοιραίο βράδυ του Τεό. Πού να το'ξερε η Ελένη Καραϊνδρου όταν έβγαινε με τον Αντύπα από το ΜΜΑ γύρω στις 12 παρά... Δίπλα ο Χρήστος στον οποίον πιο πολύ άρεσε ο Βαλεντίνος.

Βραδιά ΣΕ, στο Επ' Αυλή, την Παρασκευή 27.1. Γιατί τόση θλίψη, τόση αμηχανία; Πώς να κάνεις παιχνίδι κουβέντας με τόσους επισκέπτες-τουρίστες; Και οι θάνατοι να μαγκώνουν τη γλώσσα. Τα άτιμα γηρατειά ωστόσο ακόμη δεν έχουν κλείσει όλους τους ορίζοντες των σχεδίων.
Φιλόλογοι: ευλογία και κατάρα μαζί της παρέας.

Άστεγοι

Το πρόβλημα τού πώς να ντύσουμε τους γυμνούς παίρνει τελικά μεγάλες διαστάσεις.
Να τους βάλουμε σε γυμναστήρια, φωνάζουν όμως οι αθλητές.
Να τους ανοίξουμε κατασκήνωση, θα το κάνουν γύφτικο χωριό λέει μια αντίξοη φωνή.
Το κράτος λέει να τους βάλει σε εγκαταλελειμμένα υπηρεσιακά κτήρια. Και πού θα αποπατούν ρωτάνε οι περίοικοι.
Στα μαγαζιά σας, λέει ένας αυθάδης του Κράτους. Αλλά είχε ανοιχτά τα δικά του μαγαζιά.
Τελικά, όλοι θα ήθελαν να τους εκτελέσουν εν ψυχρώ, να μην υπάρχουν.

Ένας παραγωγός λέει να τους πάρει κομπάρσους σε υπερπαραγωγή. Μπορούμε να τους αφήσουμε γυμνούς να παίξουν τους δούλους που χαμοζωούν.
Άι μωρή χαμούρα, λέει μέσα του το Κράτος. Πας να μου φας εισφορές...

Τελικά περνάει ο στρατός της Ελλάδος φρουρός και τους δίδει παιδικές κουβέρτες.
Παιδιά είναι, του Θεού, κάτω από ψόφιο ουρανό.

Παιδιά που τα κάνει η φτώχεια, άντρες αδίστακτους που τα κάνει η πείνα.

Τελικά η Ελλάς είναι ο τύπος του πιο φιλόξενου-μαλάκα. Θα έλεγε το Κόμμα της Ελλάδος.
Εντωμεταξύ τους βάζουν χημικές τουαλέτες.

Τα σκατά και ο έρωτας είναι θέμα χημείας.

Ο Νταλάρας

17.1.2012

Από το "Δεν μας χέζεις ρε Νταλάρα" στο "(Please) μη μας χέζεις ρε Νταλάρα".

P(ia)S(em)E

17.1.2012

Έχουμε προφανώς πρόβλημα προστάτη.
Γι' αυτό μας στέλνουν να κάνουμε επειγόντως PSA... PSI, πώς το λένε...

Άλλοι

Άλλοι γράφουνε κείμενα κι άλλοι ρουφούν ζωή.
Άλλοι με υποκατάστατα κι άλλοι... κορμιά ανάστατα.
Άλλοι σε ελικοδρόμια κι άλλοι στα πεζοδρόμια.
Άλλοι μετρούνε τα ψιλά κι άλλοι εκτοξεύονται ψηλά.
Άλλοι με ωραία άμφια κι άλλοι στα κενοτάφια.
Άλλοι κάνουνε τον κόπο κι άλλοι παίρνουνε τα μπράβο.
Άλλοι μένουνε ανάπηροι κι άλλοι ζουν αεί διάπυροι.
Άλλοι υπό προστασίαν κι άλλοι εις την υγρασίαν.
Άλλοι μια ζωή στ' ανάμενε κι άλλοι ένα λεπτό περίμενε.
Άλλοι με βουνό την τύχη κι άλλοι χάνουνε στο τρίχι.
Άλλοι με ιδεολογίες κι άλλοι με αερολογίες.
Άλλοι οι προξενητάδες κι άλλοι οι καλοφαγάδες.
Άλλοι τρύπια παντελόνια κι άλλοι σνομπ, εστέτ και ψώνια.

Κοινωνία μ' αντιθέσεις κι άμα φτιάξει... να με χ....ς.

''Βυρίνης", 3.1.2012

Κάτω απ' τα βαρέλια του κρασιού
πο'μειναν άδεια απ' το χρόνο
σαν σε ταβερνάκι ενός νησιού
που άδειασε γλυκά και μένει μόνο

τσούγκρισαν τις κούπες τους οι φίλοι
τρέχαν με ρυθμό ολωνών τα χείλη
τι να πούνε πρώτο, τι αξίζει
τι στη σκοτεινιά αυτή χρυσίζει

ήτανε ο Δούναβης στην Πέστη
ήτανε του Σέφιλντ τα παιδιά
ήταν μια ευχή, το ''Ελλάς ανέστη''
που άρρητο κρυβόταν στη θωριά

ήταν μια ανάγκη τιμωρίας
που'ταν απαλή στην καλοσύνη
ήταν μια επίγνωση μωρίας
μες στου χρόνου την απεραντοσύνη

κι έπειτα μαζί έξι συνάμα
χώρεσαν σε αμάξι ροδωπό
σαν κάποια τρελή ωραία φάρσα
που άναψε χωρίς κάποιον σκοπό

Τώρα ο ταβερνιάρης περιμένει
πάλι οι έξι φίλοι να φανούν
να γεμίσουν το κενό του χώρου
μια και τα βαρέλια αδυνατούν.

Π.Χ.