Φρέσκος αήρ

18-1-2010

Αναζωογονητικός ο αέρας των πολιτιστικών συναντήσεων, των πνευματικών αλληλεπιδράσεων, των ανθρώπινων επαφών.

Με τη φρεσκάδα του καινούριου, με τους γρίφους των αγνώστων ταυτοτήτων, με τον ενθουσιασμό γλυκών προσδοκιών και υποσχέσεων.

Στα σταυροδρόμια των φευγαλέων γνωριμιών ή των τυχαίων ΄΄συγκρούσεών΄΄ μας, οι χειρονομίες, οι ομολογίες, οι καταθέσεις φυτρώνουν ευκολότερα στη μνήμη και γίνονται ηδύτατο φάρμακο για τους πόνους της πραγματικότητας. Σαν να ανεβαίνουμε σε μια ιπτάμενη άμαξα, προτού και πάλι προσγειωθούμε στα τραχιά πεδία της βιοποριστικής αγωνίας και της υπαρξιακής αναζήτησης. Σαν να κλέβουμε για λίγο ο ένας τον άλλον, σχηματίζοντας με τη φαντασία μας ένα άλλο κάδρο ζωής, μιαν άλλη σύνθεση, ένα διαφορετικό μείγμα δυνάμεων και προσωπικών ποιοτήτων.

Πόσα πολλά και υπέροχα μπορούν να μοιραστούν και να συμφωνήσουν οι άνθρωποι μεταξύ τους! Αφήνουμε χιλιάδες δυνατότητες ανεκμετάλλευτες, προκειμένου να επιβεβαιώνουμε κάθε φορά τη μία και μοναδική επιλογή μας, να βαδίζουμε πάντοτε επί της ιδίας αρτηρίας, μαρτυρίου ή μη.

Κι όμως, και κάπως αλλιώς μπορεί να γραφτεί το προσωπικό βιβλίο του καθενός. Κι αυτό που καλούμε ΄΄διάλειμμα΄΄ ή ευχάριστη ανάπαυλα ή παρέκκλιση ποιες δυνάμεις και συμβάσεις το εμποδίζουν να μετουσιωθεί σε κανόνα, με άλλα μέτρα κι άλλα θεμέλια; Είναι αλήθεια ότι για πολλούς ανθρώπους γύρω μας οι μέρες τους είναι ακριβή αντίγραφα ενός μακρινού προτύπου, μια μακρόσυρτη αλυσίδα από όμοιους κρίκους.

Η ζωή είναι το θεόρατο ορυχείο και ο εργάτης κάθε μέρα παίρνει την αξίνα του και εκτελεί την αποστολή του, σαν να προσκυνά έναν Θεό άνωθεν επιβαλλόμενο. Οι ακτίνες του ήλιου τού ξηραίνουν και του ρυτιδώνουν το πρόσωπο.