Περί βιβλίων παρουσιάσεων - μια επιστολή προς τον ΄΄Κέδρο΄΄

27.1.2010

ΠΡΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ, ΟΔΟΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ, ΑΘΗΝΑ

ΤΜΗΜΑ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Από τις 3 παρουσιάσεις στις οποίες παρευρέθην το τελευταίο τρίμηνο, σαφώς η πιο ΄΄ζεστή΄΄ ήταν εκείνη για τη νουβέλα του κυρίου Μένη. Παρά την έτοιμη συνταγή (Ραυτόπουλος ρωτάει, ο Μένης απαντάει), η ατμόσφαιρα γλυκάθηκε από τη συμμετοχή του κοινού, στο οποίο μάλιστα παρευρίσκονταν και γνωστοί συγγραφείς, κριτικοί κ.λπ. Μοναδική παραφωνία της βραδιάς τα σχόλια-ψίθυροι ενός γνωστού συγγραφέα και κριτκού (Μ.Π.) ο οποίος αγενώς, την ώρα που μιλούσε εγκωμιαστικά μια κυρία από το πλήθος, τον άκουσα (καθόμουν μία σειρά πιο μπροστά από αυτόν) να λέει: ΄΄τι βλακείες λέει αυτή΄΄. Τέτοια ανάρμοστη συμπεριφορά συνέλαβα και προ ετών στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Βραδιά 6 Ελλήνων συγγραφέων) όταν μάλιστα ομιλούσε ο αγαπητός σ' εμέ κύριος Μένης, από γνωστό ποιητή και εκδότη περιοδικού (Ν.Σ.). Είναι δυνατόν, λέω μέσα μου, να σχολιάζει κανείς σε τέτοια ένταση ήχου ώστε να τον ακούνε οι μπροστινοί του ή οι διπλανοί του; τι ακριβώς είναι αυτό το σχόλιο; εμπάθεια ή επίδειξη εξυπνάδας; Αν, κύριε, δεν συμφωνείς με ό,τι ακούς, κάνε το σχόλιό σου ευγενικά στο τέλος. Βιβλιοφιλικός πολιτισμός, που λέμε.