Εάν τα παραμύθια του ποιητή Γιάννη Κοντού είναι όντως αλληγορικά, τότε κάτω από το στρώμα τους κρύβεται μια αρκετά ευρύχωρη φέτα ζωής, στεγνή όπως όλες οι αλήθειες. Εις την περίπτωσιν λοιπόν αυτή, κάπου ανάμεσά μας πρέπει να κυκλοφορούν μεταμφιεσμένες ως καλοί μάγοι ορισμένες αγγελικές υπάρξεις, που σκορπίζουν την αγάπη και όχι μόνο εποχικώς, μεταμορφώνουν τους ανθρώπους αλλά και τα ζώα, συμπονούν τα παραγκωνισμένα δίδυμα μαύρα αδελφάκια, που δεν τα παίζουν τα άλλα παιδιά, βάζουν φτερά στα αθώα ερπετά ώστε να βλέπουν από ψηλά το σύμπαν. Εμφανίζονται όπως ο από μηχανής Θεός, με το βρόντο ενός χρωματικού ΄΄μπαμ΄΄ και αμέσως παίρνουν το ραβδί τους για να αλλάξουν το γκρίζο τοπίο των αδύναμων ψυχών. Αυτές οι αγγελικές υπάρξεις που έμμεσα υμνεί ο εν λόγω παραμυθόκοσμος δεν ανευρίσκονται εύκολα, κυκλοφορούν με παραπλανητικά ενδύματα, με ψευδεπίγραφες ιδιότητες, χάνονται μέσα στο πλήθος μυστηριωδώς, γίνονται αέρας στη λύτρωση αλλά και φωτιά στον κίνδυνο.
