Τι έλεγες τότε, Τάσσο'μ';

25-3-2013

Αν οι Κύπριοι θυσιάστηκαν κατά τα κατωτέρω για να μπουν, τώρα πάλι θυσιάζονται για να παραμείνουν (;). Αλλά κι αυτή η εν τοις διαγγέλμασιν πίστη σε πανανθρώπινες αξίες... πόσο αφελής ακούγεται αυτές τις ώρες; Ο Κύπριος μπορεί να διαμαρτύρεται πως τον κουρεύουν μόνο και μόνο για να μη χάσει την ιδιότητα του Ευρωπαίου πολίτη. Τελικά, η ΕΕ είναι ''των πολιτών'';

                                                                          πηγή: www.in.gr

Ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου για την Ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την 1η ΜΑΪΟΥ 2004  (απόσπασμα)

"Πριν ένα μόλις λεπτό, ήμασταν Κύπριοι πολίτες. Από τώρα και για πάντα, είμαστε επισήμως και Ευρωπαίοι πολίτες. Χωρίς να χάνουμε την εθνική μας ταυτότητα. Δικαιολογημένα ο λαός πανηγυρίζει για το μέγα ιστορικό γεγονός της ένταξης. Γιατί βλέπει να δικαιώνονται οι θυσίες του και να υλοποιούνται οι οραματισμοί του. Γιατί βλέπει να εκπληρώνεται ο στόχος του και να πραγματοποιείται το όνειρό του. Τη μεγάλη χαρά για την ένταξή μας στην Ενωμένη Ευρώπη, επισκιάζουν η λύπη μας γιατί δεν μπορέσαμε να συνεορτάσουμε αυτή την ιστορική στιγμή μαζί και από κοινού με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας και η μεγάλη απογοήτευση της ανυπαρξίας λύσης στο εθνικό μας θέμα. Η ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν συνεπάγεται μόνο δικαιώματα. Συνεπάγεται υποχρεώσεις και ευθύνες. Διεκδικούμε και θα έχουμε τα δικαιώματα που μας ανήκουν. Αλλά και θα εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες που μας αναλογούν. Στόχος και φιλοδοξία μας είναι να μην αποδειχθούμε ένα ενοχλητικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά να αναδειχθούμε ένας εποικοδομητικός και δημιουργικός εταίρος. Όμως, πριν απ' όλα και πάνω απ' όλα, ο έπαινος και η τιμή ανήκουν στο λαό μας. Στο φιλόπονο και δημιουργικό λαό μας, που μέσα από την απέραντη οδύνη της κατοχής της γης του, είχε το κουράγιο, τη δύναμη και την ψυχική αντοχή να κοπιάσει και να υποστεί θυσίες για να πραγματώσει το όνειρο της ένταξης. Και τώρα που το όνειρο της ένταξης πραγματώθηκε, νέοι ορίζοντες και νέες προοπτικές διανοίγονται για τον λαό και τον τόπο μας. Η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σημαίνει και διεύρυνση του ρόλου και των δυνατοτήτων της ενωμένης Ευρώπης. Αυτής της «γηραιάς» ηπείρου που τώρα ανανεώνεται, μέσα από την ένωση των μελών της και τη συνένωση των δυνάμεών της. Αυτής της αγέραστης ηπείρου, που δεν είναι μόνο μια γεωγραφική έννοια, αλλά και μια κοινή συνισταμένη πανανθρώπινων αρχών και πολιτισμικών αξιών."

Πηγή: http://www.tassospapadopoulos.com/easyconsole.cfm/id/101

Ένα ποίημα δωρεάν

Χιονισμένα Αροάνια, 17-3-2013.


Τούτη την εποχή είναι δωρεάν η ποίηση
γράφεται γοργά όσο να την προφέρεις
πέφτουν οι λέξεις η μία μετά την άλλη
σαν βροχόσπασμος από τον ουρανό
αρκεί μονάχα να'χεις τα μάτια ανοιχτά
προς τη φύση που γδύνεται μπροστά σου
αφού μέσα σου πρώτα γίνεται το θαύμα
και κάθε εικόνα βηματίζει άηχα στον αέρα
και κάθε ρίγος είναι μια στάλα αργή
που περνά ξυστά δίπλα απ' τη συνείδηση

τα λόγια σου είναι οίστρος μαγικός κι ινδιάνος
καπνός από τζάκι που αναρριχάται ξημερώνοντας
μια παλιά άσκαστη νάρκη του πολέμου
μια χούφτα χιόνι που τινάσσεται απ' τα ελάτια

Τούτη την εποχή είναι δωρεάν η ποίηση
την πουλάει ο καστανάς με το ξεπλυμένο μάτι
ο τσοπάνης δάσκαλος στο ποίμνιό του
ο γερο-απόμαχος επίσκοπος σε ψόφιο χωριό
και πέντε όρνιθες που όλο κάτι ψάχνουν καταγής

Αρκεί μονάχα να βλέπεις έξω από σένα
και να τη γράφεις όπως θα τη δεις
"πάρτε ένα δείγμα της - είναι δωρεάν"
βλέποντας έξω από εσένα, α, θα κόστιζε ακριβά
θα'λεγες, γιατί εις βάθος μόνο εσένα ανακαλύπτει. -

ΠΕΤΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΙΔΗΣ

O πόνος των γενιών

Η μνήμη είναι μια μοναχική πορεία πάνω στις ράγες του χρόνου. Κάτω Ζαχλωρού, 16-3-2013.

Jimmακος

Υποδέχθηκε την ουρά των αναμενόντων έξω από το μαγαζί μέσα σε γυάλινο κλωβό με την ένδειξη ΔΕΙΓΜΑ ΔΩΡΕΑΝ τραγουδώντας ''Κάτω απ' το πουκάμισό μου η καρδιά μου σβήνει" κ.λπ. Εμφάνισε άμα τη ενάρξει της παράστασης νάνο-σωσία, 2 μουσουλμάνες με μπούρκες που περιδινήθηκαν γύρω από τους δύο σιδερένιους στύλους της πίστας, ''έπαιξε'' 2 νέες διαφημίσεις, έκανε φάρσα σε κυρία του Παπάγου, πείραξε γυναίκες κυρίως των μπροστινών θέσεων κάνοντας το τεστ ''τι χρώμα είναι το βρακί σου'', απήγγειλε ποιήματα, πρόβαλε τον εαυτό του σε βίντεο, τα έβαλε με το ''μπλε σόι (Σόιμπλε)" των γερμανόσκυλων, κι εδώ καταβεβλημένος από το one man show κάθεται σε πρώτο πλάνο φωτογραφιζόμενος. Δεξιά, στέκει περούκα που χρησιμοποποιήθηκε για τις ανάγκες του έργου.

Μπορεί η φθορά τόσων χρόνων έκθεσης και τα τελευταία προβλήματα υγείας να μην απογείωσαν την εμφάνισή του, αλλά σε κάθε περίπτωση Jimmάκος είναι μόνο ένας. Το κοινό τον χειροκρότησε για αυτό που δίνει, έστω το χιλιοπαιγμένο, για αυτό που είναι εντός του εγχώριου σταρ σύστεμ. Τον ενθάρρυνε να συνεχίσει αναγνωρίζοντας την ανάγκη να υπάρχει ένας εναλλακτικός καλλιτέχνης που να μιλάει αυτή τη γλώσσα και να τα λέει ''έτσι''.

(Troica club, Πειραιώς 178.)

Πού'ναι ο Τσάκας;

Όταν οι οθόνες των ανθρώπων είναι τόσο κοντά και οι  ψυχές τους τόσο μακριά, είναι πολύ εύκολο με ένα SMS να ψηφίσεις την "έξοδο" απ' το εργασιακό ριάλιτι καθενός ανεπιθύμητου ''γείτονά'' σου.

Εκείνο που δεν γίνεται αντιληπτό είναι το γιατί αυτή η ντροπιαστκή έξοδος πρέπει σώνει και καλά να θεωρείται ''τραγωδία''.

Αφού τραγωδία ή μάλλον κωμωδία που υποβαθμίζει την ανθρώπινη συνείδηση, είναι όλο το υφιστάμενο work-reality.

Τελικά όποιος φοβάται τη ζωή είναι πιο κοντά να χάσει αυτό που κατέχει.
(Αυτό μας διδάσκουν οι πληκτρολόγες της φωτογραφίας π.χ. για την προ πολλού χαμένη παρθενιά τους.)

Έστω κι έτσι, πάντως, ''μα των αφεντάδων τ' αμάρτημα... των πληκτρολόγων όλα τα δάχτυλα''...

Υ.Γ.: Και μια και πλησιάζει καρναβάλι, παρακαλώ κατά την ''έξοδο'' το ''ποντικάκι'' μπαίνει ουρά από πίσω...

Τα χρυσαυγάκια

Δεν μπορώ να καταλάβω τους εν ζωή κονδυλοφόρους, γιατί διαμαρτυρήθηκαν ενώπιον της προβαλλόμενης εδώ εικόνας, που είναι αρκούντως τρυφερή, ''οικογενειακή'', διαρκώς αναμνηστική, τουτέστιν όχι ''νεκρή''. Τι το παράξενο δηλαδή είδαν στο στιγμιότυπο; Δεν έχει δηλαδή το δικαίωμα ο πατέρας να καθοδηγήσει το τέκνο του κατά τας αρχάς του; Σάμπως τι διαφορετικό κάνουν οι εν ζωή κονδυλοφόροι με τα παιδιά τους; Αυτοί δεν είναι που τα στρέφουν εις πάσης φύσεως ενασχολήσεις, ένυλες και ιδεολογικές, πολλαί των οποίων αναμφισβητήτως φέρουν κινδύνους και προκαλούν βλάβας εις νουν και ψυχήν; Ο δεξιός μπαμπάκας γράφει την ξανθογάλανη μπεμπέκα του από νωρίς στη ΔΑΠ, ο πασόκος τού υιού διαβάζει την ιστορία του ΠΑΚ, ο ΚΚές τον πηγαίνει σε κόκκινα φεστιβάλ και αντιρατσιστικά πρότζεκτ, ο άρρωστος με τα αθλητικά πατέρας τού φορά κασκολάκι και τον οδηγεί εκόντα άκοντα στην κερκίδα των επισήμων φανατικών, κ.ο.κ. Προφανώς, οι χρυσαυγίτες πλησίον του ναού της Αρτέμιδος με ιέρειες και απρόσκλητους ικέτες, συγκέντρωσαν τα χρυσαυγάκια τους και τους μίλησαν για το Δωδεκάθεο. Για να το καταλάβουν λοιπόν καλύτερα τα χρυσαυγάκια, έπρεπε να τους το τονίσουν με έντονα χρώματα, εξ ου και ο πορτοκαλής Δίας, ο γαλάζιος Ερμής, η ροζούλα Δήμητρα κ.λπ.

Διαμαρτύρομαι λοιπόν κι εγώ από τον ναό μου διότι απαγορεύουν εις τους φωστήρες τούτους της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητος να πράξουν το αυτονόητο, να διδάξουν τα εθνικά ιδανικά και την μόνη αληθινή θρησκεία, προ της χριστιανικής βεβαίως βεβαίως. Αλλά μην πάτε μακρύτερα του Α΄ Νεκροταφείου: τα ίδια έκαναν οι εν ζωή κονδυλοφόροι και παλαιότερα, ιδίως επί εποχής μακαριστού Χριστοδούλου κ.λπ. Τι το ιδιαίτερο, είδατε, κύριοι γραφιάδες του παραπόνου; Είναι ή δεν είναι η σύναξις αυτή ένα ελεύθερο ανοιχτό πανεπιστήμιο, μια ομήγυρη που πάλλεται από γνωστικό ενθουσιασμό; (Ας όψεται βεβαίως βεβαίως ο αγριωπός φωτογράφος που με την αρχοντομουτσουνάρα του μετέβαλε την των προσώπων ευφρόσυνο διάθεσιν εις μελαγχολικήν πόζα.)

Τα χρυσαυγάκια, αχ μου τα τα τρυφερούλια τα μαρουλάκια μου, είναι δόξα τω Θεώ χάρμα ιδέσθαι, ο ανθός της ελληνικής νεολαίας, μια γενιά που θα κόψει με το σπαθί της τας κεφαλάς παντός αντιδραστικού εγχώριου παράγοντος που θα τολμήσει να υψώσει εμπόδιον εις την εκπαιδευτικήν, κοινωνικήν και επαγγελματικήν της προέλασιν.

Τα χρυσαυγάκια και τα μάτια σας, εεεεε, Αργείοι.

Υ.Γ.: Κι εσύ ρε πορτοκαλάγγουρε, γιατί μου το παίζεις παπανδρεϊκός (GAP); Εεεεε;;;

Αθώος ή ένοχος

Καμιά φορά η αθωότητα γράφεται στο πρόσωπο,

καμιά φορά η ενοχή αρπάζεται απ' τις λέξεις,

καμιά φορά όσο πιο δυνατά φωνάξεις ''αθώος'' τόσο πιο γρήγορα ανακαλείται ο ενοχικός συνειρμός,

όσο για τον ένοχο,

προτού πείσει τους υπόλοιπους πρέπει να περάσει πρώτα από τα τείχη του εαυτού του -

κι αν τελικά είναι η απόδειξη που σε βαφτίζει,

ουδείς είναι σε θέση -πλην του δεσμώτη- να πει με σιγουριά αν κι αυτή είναι αθώα ή ένοχη.

Το πτώμα του ενόχου το ξεβράζει ο χρόνος της ποινής

όταν ύστερα από χρόνια η ιστορία γίνεται αφήγηση σε συλλογή ενθυμήσεων.

Ουδείς πρέπει να χαίρεται όταν αποδίδεται δικαιοσύνη

καθώς ουδείς αθώος στους καιρούς μας -

βάλτε μάτια στην πλάτη σας, κάποιος σας κοιτάζει με δόλο.